頭の中に歌が響く。

บทเพลงนั้นดังก้องในหัวของผม

メロディが鳴っている。

ทำนองนั้นยังคงส่งเสียงกังวาน

胸が苦しい。息が出来ずに踠く。

หน้าอกของผมแน่นไปหมด ผมดิ้นทุรนทุรายโดยที่หายใจไม่ได้

海抜0mを越えて不鮮明な視界が揺れている。

เหนือพื้นสมุทรระดับ 0 เมตร ทัศนวิสัยของผมเริ่มพร่ามัว

桟橋の隙間から入り込んでいる光が水面から差す月光みたいに輝いている。

แสงที่เรืองรองผ่านช่องว่างของสะพานปลาส่องประกายดั่งจันทราทอแสงบนผิวน้ำ

僕は深い海の底にいる。

ผมกำลังจมสู่ก้นทะเลลึก

僕は深い海の底にいる。

ผมกำลังจมสู่ก้นทะเลลึก

そうか、

ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว

ずっと見えていたこの光は。景色は。思い出は。雨のカフェテラスは。夜紛いの夕暮れは。富士見通りは。天国に一番近い場所を探す道のりは。メロディは。音楽は。永い夢を見ていたようなこの時間は。あの日の景色は。

ทั้งแสงสว่างที่ส่องให้เห็น ทั้งทิวทัศน์ ทั้งความทรงจำ ทั้งระเบียงของคาเฟ่ที่มีฝนโปรยลง ทั้งแสงอาทิตย์ยามสนธยา ทั้งฟูจิมิโดริ ทั้งการเดินทางตามหาสถานที่ที่ใกล้สรวงสวรรค์ที่สุด ทั้งทำนอง ทั้งเสียงดนตรี ทั้งช่วงเวลาที่เหมือนอยู่ในฝันนิรันดร์ ทั้งภาพวิวของวันนั้น

全ては、

ทุกอย่างที่ผมเห็น

僕の見る走馬灯か。

คือภาพความหลังจากโคมเวียน [1]