今更になって思う。
กระทั่งตอนนี้ ผมยังคงคิดทบทวน
僕は何処までも自分勝手だった。
ว่าที่ผ่านมา ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน
最後まで考えるのは音楽のことばかりだ。
แม้ท้ายที่สุด สิ่งที่ผมนึกถึงมาตลอดจะมีเพียงเสียงดนตรี
エルマ、この旅で書いた僕の手紙と詩は、
เอลม่า ทั้งบทกวีและจดหมายที่ผมร้อยเรียงตลอดการเดินทางนี้
君にちゃんと届いてくれるだろうか。
จะส่งไปถึงเธออย่างราบรื่นหรือเปล่านะ
君はそれを見て、何を思うんだろう。
เธอจะคิดยังไง เมื่อเธอได้อ่านมันกันนะ
ちゃんとわかってくれるだろうか。
เธอจะเข้าใจสิ่งที่ผมอยากจะบอกหรือเปล่านะ
わかってくれないだろうな。
หรือบางที เธอคงจะไม่เข้าใจอะไรเลยก็ได้
今更だ。
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
今更、君に会いたいと思った。
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมอยากเจอเธอมาโดยตลอด
もう一度だけその泣いた顔が見たいと思った。
ผมอยากเห็นใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธออีกสักครั้ง
僕は行かなきゃ駄目だ。
ผมต้องรีบไปแล้ว
早くそこへ行かなきゃ駄目だ。
ผมต้องรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด
早くそこへ行かなきゃ駄目だ。
ผมต้องรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
生まれ変わってでも僕は君に会いに行かないと駄目だ。
แม้ผมจะกลับชาติมาเกิดอีกครั้ง ผมจะต้องไปหาเธอให้ได้
生まれ変わってでも僕は君に会いに行かないと。
แม้ผมจะกลับชาติมาเกิดอีกครั้ง ผมจะต้องไปหาเธอ
生まれ変わってでも僕は君に会いに行かないと。
แม้ผมจะกลับชาติมาเกิดอีกครั้ง ผมจะต้องไปหาเธอ
生まれ変わってでも。
แม้จะต้องกลับชาติมาเกิดอีกครั้ง
生まれ変わってでも。
แม้จะต้องกลับชาติมาเกิดอีกครั้งก็ตาม
今見たものは、
聞いた音は、きっと走馬灯だ。
ทุกสิ่งที่ผมเห็นตอนนี้ ทุกเสียงที่ผมได้ยิน
ล้วนมาจากโคมเวียนที่กำลังฉายภาพความหลังอยู่รำไร
月光のように優しい、波の走馬灯だ。
โคมเวียนที่ส่องสว่างพร่างพราวราวแสงจันทร์
目蓋を閉じる。
ผมค่อย ๆ หลับตาลง
道の先に何かが見える。
ณ สุดทางของถนน ผมเห็นอะไรบางอย่าง
丘の前には誰かが立っている。
เบื้องหน้าเนินที่สูงชัน มีใครบางคนกำลังยืนอยู่
君の顔が思い浮かぶ。
ใบหน้าของเธอหวนกลับเข้ามาในหัวของผม
僕はゆっくりと歩き出す。
ผมเริ่มก้าวเท้าออกไปอย่างช้า ๆ
深い、夏の匂いがしている。
รู้สึกถึงกลิ่นอายของหน้าร้อนที่ขจรไปทั่ว
僕は今、目蓋の裏に光を見ている。
เบื้องหลังเปลือกตาของผม ผมเห็นแสงอันริบหรี่
夜しか照らさない、夜明けにも似た光。
ประภาที่เปล่งแสงยามสนธยาดุจแสงสุรีย์ของรุ่งอรุณ
薄く眩しく、淡い光とは、とても思えない月光を
แสงสลัวอันงดงามที่ส่องประกายลงมา ไม่อาจเป็นสิ่งอื่นใดเว้นแต่เพียงแสงจันทรา