六月の梅雨晴れが少し待ち遠しいと思う季節。

ฤดูฝนในเดือนมิถุนายนเป็นอะไรที่ผมตั้งหน้าตั้งตารอเป็นอย่างมาก

僕は一人座る、雨のカフェテラス。

ผมนั่งอยู่ตัวคนเดียวบนระเบียงของคาเฟ่ที่มีฝนโปรยลงมา

人気の無いテーブル、

โต๊ะที่ผมนั่งอยู่ไม่ค่อยจะมีผู้คนรอบ ๆ

詩を書き、啜るカプチーノ。

เขียนบทกวีพลาง จิบคาปูชิโน่ไปพลาง

梅雨が明けるまではここが僕の特等席。

จนกว่าฤดูฝนจะผ่านไป ที่นั่งนี้จะยังคงพิเศษสำหรับผมเสมอ

雨風に吹かれて捨てた紙が転がる。

กระดาษที่ผมขยำทิ้ง กลิ้งไปกับสายลม

ぐしゃぐしゃに丸めた僕の詩が一つ転がる。

บทกวีที่ผมขยำทิ้งแผ่นหนึ่ง ตกลงไปที่พื้น

君はそれを拾ったままぼうと眺めている。

เธอหยิบมันขึ้นมา และจ้องไปที่กระดาษแผ่นนั้น

僕はその横顔を見て、何か思っている。

ผมมองใบหน้าของเธอจากข้าง ๆ และคิดอะไรสักอย่าง

美術館の見知らぬ絵画。

ภาพวาดที่ไม่คุ้นเคยในหอศิลป์

民家から漏れ出る薄明かりみたいなピアノの音色。

เสียงโน้ตของเปียโน ดังทะลุออกมาจากข้างในบ้านเสมือนแสงสว่างยามพลบค่ำ

路傍の花に覗く美しさ。

ความสวยงามที่เห็นได้จากดอกไม้ริมถนน

晴れた日に見る夕暮れ。

ดวงอาทิตย์ลับฟ้าในวันที่แจ่มใส

潮風と月明かり。

ลมโชยจากทะเล และแสงจันทร์

僕はそれになりたい。

ผมอยากเป็นสิ่งนั้น

真夏の雲になりたい。

ผมอยากเป็นปุยเมฆท่ามกลางฤดูร้อน

この指で書く詩にもその美しさを宿したい。

ผมอยากให้ความสวยงามเช่นนั้นสถิตอยู่ในบทกวีที่ผมเขียนขึ้นกับมือของตัวเอง

朝焼けになりたい。

ผมอยากเป็นดั่งสีของท้องฟ้ายามรุ่งสาง

それを映す鏡になりたい。

ผมอยากเป็นกระจกที่สะท้อนให้เห็นถึงสิ่งพวกนั้น

言葉になりたい。

ผมอยากเป็นคำพูดพวกนั้น

雨の街を歩く。

เดินผ่านไปในเมืองยามฝนตก

何か一つ考えながら。

ขณะที่กำลังคิดถึงเรื่องเพียงเรื่องเดียว

カメラのフラッシュみたいに景色が切り替わっていく。

ทิวทัศน์เปลี่ยนไปรวดเร็วดั่งแฟลชของกล้องถ่ายรูป

景色が切り替わっていく。

ยังคงเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ไม่จบไม่สิ้น

今日は何を書こうか。そんなことを思う。

ผมคิดถึงว่าวันนี้จะเขียนอะไรลงไปอีกดี

鞄から溢れ落ちた紙屑を拾う。

ขณะที่ผมหยิบเศษกระดาษที่ล้นออกมาจากกระเป๋าของผม

顔を上げると、

หลังจากที่ผมได้เงยหน้าขึ้นมานั้น

僕は

ก็ได้พบว่า

雨の滴るカフェテラスにいる。

ตัวผมอยู่บนระเบียงของร้านคาเฟ่ ที่มีฝนกระหน่ำเข้ามา