あの風 あの風
สายลมนั้น สายลมนั้น
懐かしいとお前が言った
เธอบอกว่า “ช่างน่าคิดถึงเหลือเกิน”
懐かしい私の心が透けてしまった
หัวใจที่หวนคิดถึงของผมก็พลันโปร่งใสจนถูกมองทะลุปรุโปร่ง
山影 晴れ晴れ
เงาของภูผา ฟ้ากระจ่างใส
風が立った 嵐のように
สายลมพลันก่อตัวดุจดั่งพายุ
お前が歌うとは知らなかった
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอจะขับขานบทเพลงด้วย
忘れたい 忘れたい
อยากจะลืม อยากจะลืมเลือน
忘れようと私が言った
ผมบอกกับตัวเองว่าจะลืม
忘れた
และก็ลืมไปแล้ว
お前が日差しとは知らなかった
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอนั้นคือแสงตะวัน
波風 晴れ晴れ
ระลอกคลื่นลม ฟ้ากระจ่างใส
海がたった一つのように
ราวกับผืนทะเลที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียว
私も一人とは知らなかった
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวผมเองก็อยู่เพียงลำพัง
寂しいと歌えば春よ
เมื่อขับขานความเดียวดาย ฤดูใบไม้ผลิเอ๋ย
風を吹く、おれはひとりの修羅なのだ
ผมผู้พัดพาสายลม คืออสุราผู้โดดเดี่ยว
大きな口を開けろ
จงอ้าปากให้กว้าง
寂しいとうめく修羅
อสุราผู้ครวญครางถึงความเดียวดาย
あなたの心は冷たいと誰かが言った
ใครบางคนเคยบอกว่า “หัวใจของเธอช่างเย็นชา”
まぁ！心が冷えるとは知らなかった
แหม! ไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าหัวใจจะเย็นเยียบได้ถึงเพียงนี้
夕焼け 晴れ晴れ
แสงอัสดง ฟ้ากระจ่างใส
風が立った 木立のように
สายลมพลันพัดผ่านราวกับแนวพงไพร
お前も一人とは知らなかった
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอก็อยู่เพียงลำพังเช่นกัน
寂しいと私の胸よ裂けろ
หัวใจเอ๋ย จงปริแตกด้วยความเดียวดาย
今、おれはひとりの修羅なのだ
บัดนี้ ผมคืออสุราผู้โดดเดี่ยว
大きな口を開けろ
จงอ้าปากให้กว้าง
風を受け、走る修羅
อสูราผู้ทะยานฝ่าสายลม
寂しいと歌えば春よ
เมื่อขับขานความเดียวดาย ฤดูใบไม้ผลิเอ๋ย
風を吹く、おれはひとりの修羅なのだ
ผมผู้พัดพาสายลม คืออสุราผู้โดดเดี่ยว
大きな口を開けろ
จงอ้าปากให้กว้าง
風を吹くおれと修羅
ตัวผมผู้พัดพาสายลมและอสุรา
心が 心が波打つとお前が言った
เธอบอกว่า “หัวใจ… หัวใจมันสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น”
あぁ、心が海だとは知らなかった
อา ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหัวใจคือผืนทะเล
山影 晴れ晴れ
เงาของภูผา ฟ้ากระจ่างใส
風が立った 嵐のように
สายลมพลันก่อตัวดุจดั่งพายุ
お前が笑うとは知らなかった
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอจะยิ้มออกมา