私の心 がらんどう
หัวใจของผมช่างกลวงเปล่า
とうとうと突く寂しいバラッド
บทเพลงบัลลาดแสนอ้างว้างที่คอยเคาะซ้ำอย่างไม่ขาดสาย
机を叩く筆音
เสียงของดินสอที่เคาะกระทบลงบนโต๊ะ
こつこつ歌う一握の音色
สุ้มเสียงเพียงหยิบมือที่ขับร้องออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
広い砂漠 私の
ท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ของผม
乾いたかみの匂いと
กับกลิ่นอายของกระดาษที่แห้งผาก
鉛筆を持つがらんどう
ความกลวงเปล่าในยามที่ถือดินสอเอาไว้
真昼の月もがらんどう
แม้แต่ดวงจันทร์ในยามทิวาก็ยังกลวงเปล่า
茜差す 差す日照りに
ท่ามกลางแสงสีชาดที่สาดส่องและแดดที่แผดเผา
私はものも言わずに
โดยที่ผมไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไป
雲が立つ 立つ木の葉の
แค่ขับร้องนับจำนวนของหมู่เมฆที่ก่อตัว
数を歌えばいいのか
และใบไม้ที่ผลิบานออกมาก็เพียงพอแล้วงั้นหรือ
私の指のがらんどう
ความกลวงเปล่าระหว่างนิ้วมือของผม
とうとうと鳴く寂しいバラッド
บทเพลงบัลลาดแสนอ้างว้างที่กู่ร้องเรื่อยไป
机を突く筆の音
เสียงของดินสอที่จิ้มกระทบลงบนโต๊ะ
まるできつつきのよう
ช่างเหมือนกับนกหัวขวานเสียเหลือเกิน
白い砂漠 私の
ทะเลทรายสีขาวของผม
新しい紙を買わないと
คงต้องไปซื้อกระดาษแผ่นใหม่มาเสียแล้ว
筆を進めるがらんどう
ความกลวงเปล่าที่ยังคงตวัดดินสอต่อไป
響く一握の音色
สุ้มเสียงเพียงหยิบมือที่ดังก้องกังวาน
砂も焼く 焼く日照りを
ทั้งแสงแดดที่แผดเผาจนผืนทรายมอดไหม้
私は覚えていたのに
ตัวผมยังคงจดจำมันได้ดีแท้ ๆ
雲が立つ その行方も
ทั้งจุดหมายปลายทางที่หมู่เมฆลอยล่องไป
全て覚えているのに
ผมยังคงจดจำมันได้ทั้งหมดแท้ ๆ
茜差す 差す日照りに
ท่ามกลางแสงสีชาดที่สาดส่องและแดดที่แผดเผา
一つのものも言わずに
โดยที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปแม้แต่คำเดียว
私ごと照らす光を
แสงสว่างที่สาดส่องลงมาอาบไล้กระทั่งตัวผม
お前は知ろうとするのか
เธอพยายามที่จะรับรู้ถึงมันอยู่ใช่ไหม