窓映る街の群青

เมืองสีครามที่สะท้อนบนบานกระจก

雨樋を伝う五月雨

สายฝนเดือนพฤษภาที่ไหลไปตามรางน้ำ

ぼうとしたまま見ている

ผมยืนจ้องมันอย่างเหม่อลอย

雫一つ落ちる　落ちる

หยาดน้ำค้างร่วงหล่นลงพื้นดินทีละหยด ทีละหยด

心の形は長方形

ดวงใจของผมเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า

この紙の中だけに宿る

มันสถิตอยู่แค่ภายในกระดาษแผ่นนี้

書き連ねた詩の表面

หน้ากระดาษที่มีบทเพลงของผมร้อยเรียงเอาไว้

その上澄みにだけ君がいる

มีเพียงเธอที่อยู่บนผิวกระดาษแผ่นนั้น

なんてくだらないよ

มันช่างไร้สาระสิ้นดี

馬鹿馬鹿しいよ

ช่างเหลวไหลเหลือเกิน

理屈じゃないものが見たいんだよ

ผมแค่อยากเห็นสิ่งที่มันไม่มีเหตุผลบ้าง

深い雨の匂い

กลิ่นไอดินยามฝนพรำ

きっと忘れるだけ損だから

แค่ลืมมันไปก็น่าเสียดายแล้ว

口を動かして

เพราะฉะนั้น ขอให้เธอขยับปากพูดออกมา

指で擦って

วาดมันด้วยนิ้วของเธอ

言葉で縫い付けて

และถักทอมันด้วยคำพูด

あの街で待ってて

ช่วยรอผมอยู่ที่เมืองนั้นด้วยเถอะ

雨音の踊る街灯

แสงไฟริมทางที่เริงระบำไปตามเสียงฝน

薄暮の先の曲がり角

หัวมุมถนนที่ทอแสงยามอาทิตย์อัสดง

一人、足音のパレード

เสียงฝีเท้าของขบวนพาเหรดอันแสนเดียวดาย

夏を待つ雲の霞青

กลุ่มเมฆหมอกสีครามที่รอคอยหน้าร้อน

今の暮らしはi^2

ชีวิตผมตอนนี้เป็นดั่ง i^2

君が引かれてる0の下

ที่ลบเธอออกไปแล้วมีค่าต่ำกว่า 0

想い出の中でしか見えない

ผมเฝ้ามองเธอได้เพียงแค่ในความทรงจำ

六月の雨上がりの中で

ท่ามกลางท้องฟ้าหลังฝนโปรยปรายในเดือนมิถุนายน

笑った顔だって書き殴って

ผมละเลงวาดมันลงไปแม้แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ

胸を抉って

ขุดลึกลงไปถึงแก่นดวงใจ

割り切れないのも知ってたんだろ

เธอรู้อยู่แล้วสินะว่ามันเป็นเรื่องที่ตัดใจไม่ได้

深い雨の匂いだって忘れるだけ損なのに

ทั้งที่แค่ลืมกลิ่นอายยามฝนพรำก็น่าเสียดายแล้วแท้ ๆ

ただ僕の書いた手紙を読んだ

ผมเพียงแค่หวังจะได้เห็นใบหน้า

君のその顔が見たい

ตอนเธออ่านจดหมายที่ผมเขียนนั่นสักครั้ง

あの夏を書いてる

ที่บรรยายถึงหน้าร้อนครานั้น

どうだっていい事ばかりだ

มีแต่เรื่องที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ

関わり合うのも億劫だ

แค่เข้าไปพัวพันกับคนอื่นก็น่ารำคาญแล้ว

言葉に出すのも面倒だ

จะเปลี่ยนเป็นคำพูดก็เป็นเรื่องยุ่งยาก

結局君だけだったのか

สุดท้ายแล้ว ก็มีเพียงเธอตลอดมางั้นเหรอ

だってくだらないよ

มันช่างไร้สาระเสียจริง

馬鹿馬鹿しいよ

ช่างเหลวไหลทั้งเพ

理屈じゃないのも知ってたんだよ

ผมรู้อยู่แล้วละว่ามันไม่มีเหตุผลอะไรเลย

深い雨の匂い

กลิ่นไอดินยามฝนพรำ

ずっと雨の街を書いている

ผมเขียนมันไปพร้อมกับเมืองตอนฝนโปรยปรายตลอดมา

心を動かして

ขอให้เธอหลงใหลไปกับมัน

胸を焦がして

อาวรณ์ถึงมัน

このまま縫い付けて

และเย็บมันติดกันทั้งอย่างนี้

あの街で待ってる

ผมเฝ้ารอเธออยู่ที่เมืองนั้นนะ