雨が降った　花が散った

ฝนโปรยปราย ดอกไม้ร่วงโรย

ただ染まった頬を想った

ฉันนึกถึงเพียงแก้มที่แดงระเรื่อนั้น

僕はずっとバケツ一杯の月光を呑んでる

ฉันยังคงกลืนกินแสงจันทร์สะท้อนเต็มถังน้ำอยู่เรื่อยมา

本当なんだ　夜みたいで

มันคือเรื่องจริงนะ เป็นดั่งเช่นค่ำคืน

薄く透明な口触りで

ที่มีรสสัมผัสบางเบาและโปร่งใส

そうなんだ、って笑ってもいいけど

เธอจะหัวเราะแล้วบอกว่า "งั้นเหรอ" ก็ได้นะ แต่ว่า

僕は君を待っている

ฉันยังคงเฝ้ารอเธออยู่

夏が去った街は静か

ฤดูร้อนผ่านพ้น เมืองเงียบสงัด

僕はやっと部屋に戻って

ในที่สุดฉันก็กลับมายังห้องเดิม

夜になった

เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน

こんな良い月を一人で見てる

ฉันมองดวงจันทร์ที่งดงามเช่นนี้อยู่เพียงลำพัง

本当なんだ、昔の僕は涙が宝石で出来てたんだ

มันคือเรื่องจริงนะ ครั้งหนึ่งน้ำตาของฉันเคยเป็นดั่งอัญมณี

そうなんだ、って笑ってもいいけど

เธอจะหัวเราะแล้วบอกว่า "งั้นเหรอ" ก็ได้นะ แต่ว่า

声はもうとっくに忘れた

เสียงของเธอนั้น ฉันลืมไปตั้งนานแล้ว

想い出も愛も死んだ

ทั้งความทรงจำและความรักก็ตายไปแล้ว

風のない海辺を歩いたあの夏へ

หวนคืนสู่ฤดูร้อนนั้นที่เดินบนหาดทรายไร้ลม

僕はさよならが欲しいんだ

ฉันเพียงอยากได้คำบอกลา

ただ微睡むような

ที่อ่อนโยน…ราวกับแค่กำลังเคลิ้มหลับ

物一つさえ云わないまま

โดยที่ไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาเลย

僕は君を待っている

ฉันยังคงเฝ้ารอเธออยู่

歳を取った　一つ取った

ฉันอายุมากขึ้น ผ่านไปอีกหนึ่งปี

何も無い部屋で春になった

ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนในห้องที่ว่างเปล่า

僕は愛を、底が抜けた柄杓で呑んでる

ฉันกำลังกลืนกินความรักด้วยกระบวยที่ก้นกลวง

本当なんだ　味もしなくて

มันคือเรื่องจริงนะ มันไร้รสชาติ

飲めば飲むほど喉が乾いて

ยิ่งดื่มมากเท่าไร คอก็ยิ่งแห้งผาก

そうなんだ、って笑ってもいいけど

เธอจะหัวเราะแล้วบอกว่า "งั้นเหรอ" ก็ได้นะ แต่ว่า

僕は夜を待っている

ฉันกำลังเฝ้ารอค่ำคืน

君の鼻歌が欲しいんだ

ฉันอยากได้ยินเสียงฮัมเพลงของเธอ

ただ微睡むような

ที่แผ่วเบาราวกับการเคลิ้มหลับ

物一つさえ云わないまま

โดยที่ไม่เอื้อนเอ่ยอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว

僕は君を待っている

ฉันยังคงเฝ้ารอเธออยู่

君の目を覚えていない

ฉันจำดวงตาของเธอไม่ได้แล้ว

君の口を描いていない

ฉันวาดภาพริมฝีปากของเธอไม่ได้แล้ว

物一つさえ云わないまま

โดยที่ไม่เอื้อนเอ่ยอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว

僕は君を待っていない

ฉันก็รู้ว่าไม่ได้เฝ้ารอเธออยู่อีกแล้ว

君の鼻を知っていない

ฉันจำจมูกของเธอไม่ได้แล้ว

君の頬を想っていない

ฉันไม่คะนึงถึงแก้มของเธออีกแล้ว

さよならすら云わないまま

โดยที่ไม่ทันได้พูดแม้คำว่าลา

君は夜になって行く

เธอก็ได้เลือนหายกลายเป็นค่ำคืนไปเสียแล้ว