私が離れた 幽体離脱
ผมหลุดลอยออกมา ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
行く当てはないのでしょうが
แม้ตัวผมจะไร้ซึ่งจุดหมายปลายทางให้ไป
美しい蝶の羽根を手に入れたみたいだ
แต่กลับรู้สึกราวกับได้รับปีกผีเสื้ออันงดงามมาครอบครอง
心が離れて 幽体離脱
หัวใจหลุดลอยไป ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
春風の感触がして
ผมสัมผัสได้ถึงสายลมแห่งวสันตฤดู
少しだけ太陽を見ていた
แล้วผมก็เฝ้ามองดวงตะวันเพียงชั่วครู่
私が離れた 幽体離脱
ผมหลุดลอยออกมา ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
海まで行きたいのですが
แม้ใจผมอยากจะมุ่งหน้าไปให้ถึงท้องทะเล
悲しみに秋の日差しが隠れたみたいだ
แต่ความโศกเศร้าดูเหมือนจะบดบังแสงแดดแห่งฤดูใบไม้ร่วงไปเสียแล้ว
身体を離れて 幽体離脱
หลุดลอยออกจากกาย ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
春風に舞うのでしょうか
ตัวผมจะปลิวไสวไปในสายลมวสันต์หรือเปล่านะ
絵の具が溢れていく絵のように
ราวกับภาพวาดที่สีน้ำกำลังไหลทะลักออกมา
貴方の櫂を貸して
ขอยืมไม้พายของเธอหน่อยได้ไหม
悲しむように漕いでゆくだけの
ให้ผมได้พายมันออกไปราวกับคนอมทุกข์
私の錨を知って
โปรดรับรู้ถึงสมอเรือของผม
波よ止まないでくれ
เกลียวคลื่นเอ๋ย ขอจงอย่าเพิ่งหยุดซัดสาดเลย
私の恐れた知らない人
คนแปลกหน้าที่ผมหวาดกลัว
私を笑った人が
คนที่เคยหัวเราะเยาะผม
波の美しさに死んでしまったらいいのに
หากพวกเขาตายลงท่ามกลางความงดงามของเกลียวคลื่นได้ก็คงจะดี
私を離れて 幽体離脱
หลุดลอยจากตัวเอง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
海まで向かったのですが
แม้ตัวผมจะมุ่งหน้าไปจนถึงท้องทะเลแล้ว
身体を忘れてしまった私がいました
แต่กลับกลายเป็นว่าผมหลงลืมร่างกายของตัวเองไปเสียแล้ว
貴方の櫂を貸して
ขอยืมไม้พายของเธอหน่อยได้ไหม
名もないままに死んでゆくだけの
เพียงเพื่อที่ผมจะตายจากไปทั้งที่ไร้ซึ่งนาม
私の声を知って
โปรดรับรู้ถึงเสียงของผม
波よ止まないでくれ
เกลียวคลื่นเอ๋ย ขอจงอย่าเพิ่งหยุดซัดสาดเลย
私の声よ行って
น้ำเสียงของผมเอ๋ย จงล่องลอยไป
海を呑み干す千の鳥になれ
จงกลายเป็นวิหคนับพันที่ดื่มกินท้องทะเลจนแห้งเหือด
私の痛みを知って
โปรดรับรู้ถึงความเจ็บปวดของผม
波よ
เกลียวคลื่นเอ๋ย
貴方の櫂を貸して
ขอยืมไม้พายของเธอหน่อยได้ไหม
悲しむように漕いでゆくだけの
ให้ผมได้พายมันออกไปราวกับคนอมทุกข์
私の錨を知って
โปรดรับรู้ถึงสมอเรือของผม
波よ止まないでくれ
เกลียวคลื่นเอ๋ย ขอจงอย่าเพิ่งหยุดซัดสาดเลย